9 To 5 – Dolly Parton (1981)
Een saluut
Als je zes weken lang geen Muzikaal Voetnootje hoeft te schrijven, bestaat de kans dat je nieuwswaardige gebeurtenissen moet laten liggen. Toen Jerney Kaagman op 31 juli op 79-jarige leeftijd overleed, had ik daar graag ‘iets’ over geschreven. Ik besloot het door te schuiven naar later, maar toen op dinsdag 25 augustus Dolly Parton het tijdelijke voor het eeuwige ruilde, voelde ik de noodzaak om een column aan beide legendarische zangeressen te wijden.
Dolly Parton was een opvallende Amerikaanse countryzangeres, die 80 jaar werd en aan de gevolgen van kanker is overleden. Parton scoorde enkele hits in Nederland, waarvan ‘You Are’ in 1983 de grootste was; het bereikte de eerste plaats in de Top 40. Zoals ik al aangaf was ze een bijzondere verschijning: klein, majestueus platinablond haar en een geweldige stem. Ze was zakelijk gezien ook sterk, schreef veel liedjes zelf en heeft daar een vermogen mee verdiend. Vooral ‘I Will Always Love You’ leverde haar in de versie van Whitney Houston veel op. Persoonlijk vind ik haar eigen versie vele malen mooier en beter.
Jerney Kaagman was de frontvrouw van Earth & Fire en scoorde met ‘haar’ jongens een aantal grote hits, waaronder twee nummer 1-hits: ‘Memories’ en ‘Weekend’. Vooral haar verschijning in ‘Toppop’ bij dat laatste nummer staat mij nog helder op het netvlies. Zwoel kijkend en dansend in een glimmend blauw pakje maakte ze een onuitwisbare indruk op een jonge tiener. Later dook ze als jurylid op bij ‘Idols’, werd ze directeur bij Stichting Conamus en verscheen ze af en toe in televisieprogramma’s. Haar rol als het gezicht van Earth & Fire vervulde ze met verve. Ze maakte deel uit van het geluid van de band en was een voorbeeld voor vele zangeressen. Het album ‘Songs Of The Marching Children’ is een Nederlandse klassieker en de hits die ze scoorden geweldige liedjes.
Nog even terug naar Dolly. In 1981 kwam ze in de hitlijsten met ‘9 To 5’, een fantastisch liedje. Ik weet nog goed dat ik de single uit de platenbak plukte en in de winkel op de draaitafel legde. De energie spatte uit de speakers van de platenafdeling en ik was op slag verliefd. Niet op Dolly, maar op ‘9 To 5’. De tekst is een kritische kijk op degenen die dagelijks van 9 tot 5 werken en daar weinig tot geen waardering voor krijgen.
Dolly en Jerney waren beiden op hun eigen manier belangrijk. Muzikaal, zakelijk, maar ook voor de positie van de vrouw in de popmuziek. Alleen daarvoor verdienen beiden een standbeeld.
Gepubliceerd 15 september 2026