You Don’t Have To Cry – Crosby, Stills & Nash (1969)
In memoriam
Het jaar 2023 is een maand oud, Magere Hein is alweer vaak op bezoek geweest en heeft al twee keer een muzikale legende tot zich genomen. Zo verruilde de Engelse meestergitarist Jeff Beck op 10 januari het tijdelijke voor het eeuwige en acht dagen later volgde de Amerikaanse zanger David Crosby zijn voorbeeld. Beck was 78, Crosby 81, respectabele leeftijden, maar niet stokoud, toch? Het is een natuurlijke gang van zaken, de sterren die in jaren zestig furore maakten, hebben heden ten dage een leeftijd dat ze om kunnen vallen. Daar komt bij dat de levensstijl van de meeste muzikanten niet bijdraagt aan een langere levensduur. De Engelse zanger Ian Dury zong het al in ‘Sex & Drugs & Rock & Roll’, dat in 1978 een hit was in Nederland. ‘Sex And Drugs And Rock And Roll, Is All My Brain And Body Need (…) Are Very Good Indeed’.
David Crosby was een groot liefhebber van genotsmiddelen. En hij had zelfspot, want in de prachtige albumtrack ‘Rodriguez For A Night’ noemt hij zichzelf een ‘Drugstore Cowboy’. De man met het fluwelen en soms engelachtige stemgeluid heeft in zijn leven het één en ander meegemaakt, zoals een levertransplantatie, hartproblemen, krijgen van diabetes, drankmisbruik, cocaïne bezit én gebruik, arrestatie vanwege wapenbezit, maar voor mij zijn dat bijzaken.
Die stem, dat prachtige geluid en de klasse om close harmony te zingen. Dat deed hij al bij The Byrds, maar toen hij daar ontslagen werd, begon een zoektocht naar gelijkgestemden. Bij een feestje in Laurel Canyon, een deel in Los Angeles USA, klonken voor het eerst de stemmen van Stephen Stills, Graham Nash én David Crosby samen. Ze zongen de Stills compositie ‘You Don’t Have To Cry’ en ze hadden ongetwijfeld meteen door dat er iets magisch aan het ontstaan was. Letterlijk gelijkgestemden dus.
Crosby heeft een leven geleefd, dat mijlenver verwijderd is van het mijne. Ik heb nog nooit enige vorm van drugs tot mij genomen, uitgezonderd alcohol en cafeïne, ‘And The Difference Between Me And You’, maar dat is en was geen reden om anders naar hem te kijken, ‘I Won’t Argue Right Or Wrong’. Als één van de voorgangers van het hemelse koor, zal hij daar ongetwijfeld uit volle borst ‘You Don’t Have To Cry’ zingen richting al zijn fans. Als een soort muzikale pleister op de wond.
O ja, wat was ik er graag bij geweest, in Laurel Canyon in 1968, als een vlieg op de muur, luisterend naar die drie stemmen, die samen voor de eerste keer als één klonken.
Gepubliceerd 31 januari 2023