The Living Years – Mike & The Mechanics (1989)
Verschil van mening
De sneeuwvlokjes dwarrelen naar beneden en na weken met ongelofelijk veel regen, lijkt de winter nu eindelijk te zijn begonnen. En juist op dit moment lig ik ziek op de bank onder een dekentje en voel ik mij niet optimaal, griep! De maand januari is voor velen een lange, saaie maand en ik heb begrepen dat velen snotterig en grieperig zijn. Is dit het gevolg van al die weken regen of is het toeval? En wat doe je op zulke dagen, naast een beetje lamlendig voelen? Ik kijk televisie, luister naar muziek en probeer de lange dagen een beetje zinvol door te komen. Plotseling word ik gegrepen door een tekst van een liedje dat al jaren tot mijn favorieten behoort. In 1989 kwam het op single, werd een hit in Nederland en die tekst heeft mij altijd gepakt.
Er zijn talloze liedjes geschreven over afscheid nemen. Afscheid van een geliefde, afscheid van een relatie, vul het zelf maar in. Mike & The Mechanics is een hobbybandje van Mike Rutherford, de gitarist/bassist van Genesis. Het nummer ‘The Living Years’ wordt door Paul Carrack gezongen en hij doet dat fantastisch en met veel gevoel. Strekking van de tekst is het verhaal van een zoon die het overlijden van zijn vader niet van dichtbij heeft meegemaakt, hij heeft dat moment gemist. Hij kijkt terug op het leven waarin ze niet altijd op één lijn zaten.
De generatiekloof, ‘Every Generation Blames The One Before’, waardoor je je als kind soms gevangen kunt voelen in het gedachtegoed van je ouders, ‘I Know That I’m A Prisoner To All My Father Held So Dear’. ‘We All Talk A Different Language, Talking In Defence’, je praat langs elkaar heen en schiet constant in de verdediging. Daar komt dan weer een ruzie uit voort, ‘So We Open Up A Quarrel Between The Present And The Past’ en de vijandigheden tussen vader en zoon blijven, ‘It’s The Bitterness That Lasts’.
Het lijkt mij verschrikkelijk als je dergelijke onenigheden niet op tijd kunt herstellen. ‘I Wasn’t There That Morning, When My Father Passed Away, I Didn’t Get To Tell Him, All The Things I Had To Say’, had ik nu maar… Ja, had ik nu maar toegegeven dat we het niet altijd eens hoeven te zijn, ‘It’s Too Late When We Die, To Admit We Don’t See Eye To Eye’. We hoeven het nu eenmaal niet altijd met elkaar eens te zijn, als we maar respect voor elkaar hebben, dan kun je met elkaar discussiëren, het oneens zijn, maar toch ook van elkaar houden.
Gepubliceerd 6 februari 2024